Mellom bakkar og berg

Mellom bakkar og berg ut med havet

heve nordmannen fenge sin heim,

der han sjølv heve tuftene grave

og sjølv sett sin hus uppi deim.

Han såg ut på dei steinutte strender;

det var ingen som der hadde bygt.

«Lat oss rydja og byggja oss grender,

og so eig me ei heimetrygt.»

Han såg ut på det bårute havet;

der var ruskutt å leggja ut på.

«Lat oss stinga ein åre i navet

og so legg me ut og sjå frå.»

Og det var ikkje rikeleg gjeve,

korkje jord eller sjø, det var visst.

Men med arbeid og strev heve bonden

her skapa seg mat til det sist.

Og den norrøne bonden seg reiste;

han var herda i arbeid og dans.

Og med kraftig arm sjølv han seg reiste

til ein plass i nasjonenes krans.