Å eg veit meg eit land

Å eg veit meg eit land

langt der oppe mot nord,

med ei lysande strand

mellom høgfjell og fjord.

Der eg gjerne er gjest,

der mitt hjarta er fest

med dei finaste, finaste band.

Å eg minnest, eg minnest

so vel denne stad,

der som bjørki seg bøygde

so grøn yver sad.

Der som bekken gjekk blank

mellom steinar i strang,

og der fossane dunde frå lid.

Å eg minnest dei dagar

då gutleiken gol,

og mi vesle, mi vesle

var livet min sol.

Der var ikkje den ting,

der var ikkje den ting,

som eg tenkte meg lenger enn sol.

No eg ser det i draum

denne bygdi so blå,

med sin bjørk og sin baum,

med sitt fjell og sitt fjord.

Og det leikar, det leikar

so mange, so mange

i hugen den ljose, ljose song.